Op het witte strand

Ik loop de zee in, de zon schijnt vurig.

Ik duik en zwem een stuk. Onderwater zwemmen in de zee is verschrikkelijk als je geen duikbril hebt, maar het voelt als een lekker mysterieus Brigitte Bardot-achtig iets om te doen. Mijn lange haar zweeft achter mij aan. Ik kom weer boven en zwem richting de vloedlijn tot het stuk waar ik met mijn voeten bij de bodem kan. Ik loop langzaam naar het land. Als ik tot mijn navel boven water kom voel ik dat de zon de druppels op mijn schouders al laat verdampen. ‘Is dat niet een beetje snel’ denk ik nog, maar het blijkt van niet. Mijn haar druipt via mijn rug mijn zwembroek in en ik loop het strand op.

Ik ga op mijn rug in het zand liggen, als een zeester. God weet dat dit mijn lievelingsbezigheid is. De zon maakt iets van me wat nog het meest lijkt op geroosterde zeester. Nu verschijn jij op het strand. Je zag me al vanuit de struiken toen ik nog in zee was. Je loopt naar me toe en kijkt op me neer. Ik zie er niet onaardig uit in mijn groene bikini die ik bij COS aan de Karel Doormanstraat heb gekocht in een oud vervelend vervlogen tijdperk. In volledig natuurlijke staat ben ik niet want dan zou ik geen wenkbrauwen hebben, maar die heb ik vanochtend even bijgetekend met een waterproof potloodje. Vrouwen zijn echt valse berekenende trutten weet je dat. Ik in ieder geval wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s