Alles is een verrassing

Als je zo gespleten bent als ik dan is alles een verrassing. Je kunt door een opwellend gevoel van sympathie besluiten een anonieme liefdesbrief te schrijven, die aan een heliumballon knopen (je hebt 4 heliumtanks overgehouden aan een mislukt kunstproject), en met een plechtige blik de brief vanaf je balkon de behoevende wereld in zenden, om het kosmische lot te laten bepalen wie hem zal ontvangen, om direct erna een fruitmes met roze handvat op de balkonrand te zien liggen (waarmee je eerder een appel in één behendige spiraalkerving van zijn schil hebt ontdaan), en dan vervolgens – na met een dichtgeknepen oog de afstand te hebben ingeschat – die met de botte punt door de briefkoerier gooien, en dus ontdek je dat de liefdesbrief door de kosmos klaarblijkelijk voor de tuin van de onderburen bedoeld is, voor de onderburen zelf: het stel waarvan de Chinees uitziende maar in Nederland opgegroeide, Xbox-liefhebbende jongen met een Leidse r, driemaal per dag zijn toerisme studerende, blauwe sloffen dragende vriendin – op maximale stemkracht – van zijn overtuiging dat haar denkvermogen zo begrensd is wil herinneren, een gegeven dat de capaciteit heeft om je elke keer weer te doen verstijven, nieuwsgierig je oren te doen spitsen en je hart te vergruizen, omdat de jongen niet zo wisselend van aard is als jijzelf blijven zijn uitbarstingen steeds weer negatief van toon; dat kun je horen door de vloer heen. Als hij zou roepen hoeveel hij van haar hield omdat ze bijvoorbeeld zo hard haar best deed met het dragen van de grindtegels voor de tuinreorganisatie dan zou de toon duidelijk anders zijn.

foe

Thee over mijn laptop

Theeee over mijn lap top!

Laptoppjjjjje

Jij staat daar zo lekker te lap top pen ja ja

Laptoppjjjjjjjjje!!

en altijd zo heel hard je best doen! best doen! best doen!

Denk aan iets leuks

Er zijn van die dagen die in een speciale map in je geheugen worden bewaard, speciale dagen. Als ik moet denken aan iets leuks schiet een bepaalde dag met twee vrienden in Avignon door mijn hoofd, maar als ik naga wat er nu echt is gebeurd weet ik niet zeker waarom. Die dag in Avignon had ik zelfvertrouwen en was ik een beetje dronken, wat geen bijzondere combinatie is, maar voor mij toen als zeventienjarige misschien toch wel. We haalden rosé bij de minimarket in de hoofdstraat en gooiden die over in lege Cristaline flessen. Ik had een nieuwe zwarte jurk aan en zwarte teenslippers, mijn vrienden Daniël en Timo droegen korte broeken en t-shirts. Daniël moest plassen en ik gaf hem een mooie Franse vraagzin mee om aan de ober van een restaurant te stellen, maar Daniël kwam twee keer terug omdat hij de zin niet kon onthouden, hij mocht uiteindelijk niet plassen. Wat ik me kan herinneren is dat we in een park wandelden, best wel een groot park op een heuvel aan de rand van de stad, en dat er vanuit een zijpad dat achter struiken lag een klein kind in een trapauto tevoorschijn kwam, als een toneelspeler die vanachter het zijgordijn precies op het juiste moment opkomt. De trapauto zag eruit als een open koetsje met een paard ervoor, met een lichtgele parasol boven het zitgedeelte, en het kind keek ons geen twee keer aan en trapte door. We liepen weer de stad in, namen af en toe een slokje wijn en verzonnen leuke dingen om te zeggen, vooral ik was daar goed in. Het was druk in Avignon, heel gezellig, in de zomer wordt er een theaterfestival gehouden en zijn de straten vol met verklede mensen, muzikanten en toeristen. In een achterafstraat gingen Daan, Timo en ik een stripboekwinkel in en vond ik een stripboek over een heldin die Tessa heette, Tessa: Agent Intergalactique en ik wist dat het allemaal geen toeval was, ik wist dat we als een landend vliegtuig naar binnen werden gehaald; de lampen op de baan lichtten op en de seinen werden gegeven, die dag seinde iemand ons de goede kant op.

Overgave

Er zijn nu wel erg veel vliegjes dus je besluit je vuilniszakken weg te brengen, de zak van deze week en de zak van vorige week die op het balkon ligt. De zak van vorige week hou je beet boven de schone keukenvloer terwijl je heel lang wacht om te kijken of hij lekt. Hij lekt niet, dat is fijn nu kan je hem wegbrengen.

Op blote voeten, gekleed in korte pyjamashorts en een wijde witte trui loop je de portiektrap naar de straat af. De granieten traptreden voelen heerlijk koel en glad aan onder je blote voeten. Het is vrijdagmorgen en het is nog rustig op straat, gelukkig maar want je bent niet fatsoenlijk gekleed. Terwijl je de eerste straat oversteekt denk je aan injectienaalden. Aan de overkant houd je wacht op de stoep in een heldere streep gouden ochtendlicht omdat er langzaam een volle bus mensen langsrijdt.

Dan steek je de tweede straat over maar doordat je haar steeds voor je ogen gaat kun je de grond niet goed afspeuren naar injectienaalden en de straat niet goed controleren op naderend verkeer. Eigenlijk is de vuilcontainer vol, door jouw vuilniszakken kan de klep niet meer helemaal dicht, maar je kiest ervoor om het zo te laten.

Hehehe

Gister was het 10 september en een jaar geleden draaide ik de prak in, omdat ik mijn fantasie niet van de werkelijkheid kon onderscheiden. Ik dacht dat ik de staatsloterij zou winnen, maar ik won vijf euro en verloor mijn zelfvertrouwen en het weinige beetje zelfliefde dat ik had verzameld.

Deze ervaring had ik heel hard nodig om opengemaakt te worden, als een ei werd ik gekraakt, mijn zachte kern is langzaam naar buiten komen glibberen en in plaats van dat ik uit alle macht probeer een fraai wit strak eitje te zijn ben ik nu zachte smurrie en zachte smurrie is minder bang want het is minder kwetsbaar want het weet dat het maar gewoon zachte smurrie is en eigenlijk is dat misschien wel veel en veel beter.

*

Ik heb een planetenboek voor kinderen bij de bieb gehaald en naar de aarde wordt gerefereerd als ‘zomaar een rotsblokje.’ Zomaar een rotsblokje!

Ik zie mijn energieveld voor me als een grote bal om mij heen, met daarin van die lange sierlinten zoals aan het stokje van een cheerleader. De linten schieten krullend door mijn energieveld en raken mij onvermijdelijk, en de mensen in mijn veld hopelijk ook. Ik heb zoveel vrolijke energielinten om mij heen stuiteren dat ik meer dan genoeg voor mezelf heb, en meer dan genoeg om het te delen met de mensen om mij heen, die eigenlijk helemaal geen mensen zijn maar zielen die de sprong naar de aarde hebben gemaakt, een sprong de blubber in, om er weer als een witte lelie bovenuit te schieten. Maar niemand kan het alleen, ik al helemaal niet en ik weet dat ik vrolijke energie heb omdat ik bij de anderen mag zijn. En een beetje af kan kijken hoe zij het doen, en dat een beetje imiteren.

Hoera

Ik lepel het laatste restje roeryoghurt uit de beker, terwijl ik sta te bedenken hoe trots ik ben op de mensheid. In mijn hoofd begint een koor te zingen,

sereen gezang stroomt over van verknochtheid en ontzag voor humanity, lieve oude dappere humanity.

*

Op mijn reis door Portugal kwam ik zonder voorkennis in een bedevaartsoord terecht. In Fatima is er een luikje naar een zolder vol vertrouwen geopend. Ik klim de ladder omhoog en wauw allemaal netjes gesorteerde transparante bewaardozen VOL MET VERTROUWEN

*

Françoise Hardy zingt met galmende Franse trappenhuisstem mijn Parijse dromen weer tot leven, de heks. Er is een wonder gebeurd en ik zie in de heldere ogen van mijn medemens dat ze het me gunnen, dat ze het me altijd al gunden maar dat ik niet in staat was om dat te zien. Ik zag alleen maar verdriet in de ogen van de mensen om mij heen, alles deed me pijn en alles maakte me bang.

Nu zie ik iets heel anders, ik zie een onbegrensde kracht, die zo wijs en ongeremd uit die gezichten stroomt, dat hij onverstoorbaar, onverschillig bijna, zijn weg naar mijn hart vindt.

Het voelt alsof ik de laatste ben die een geheim ontdekt, een raadsel dat iedereen al lang ontcijferd had, maar dat nu eindelijk ook door mij gekraakt is.